ไปนั่ง...ให้ลูกกราบ

 

 
 
 
เห็นคอมเม้นท์น้องพู่แล้ว ทำให้คิดถึงเรื่องราวในสมัยก่อน
 
 
ไปนั่ง ให้ลูกกราบ
 

น้องพู่ลงชื่อท้ายไดว่า puputah ก็เหมือนชื่อไดของน้องเค้าอ่ะนะ

พูพู่ + ต๊ะ   เป็นชื่อของน้องพู่และสามี

เห็นแล้วก็ชื่นใจนะ เค้าไปไหนไปกันตลอดเวลา แม้แต่ที่ไดของม๊า




เมื่อตอนป๊ากับม๊าคบกันใหม่ๆ ม๊ายังเชยไม่รู้จักกับโลกออนไลน์มาก่อน

ป๊าสมัคร hotmail ให้ม๊าเป็นอีเมล์แรกในชีวิต ก่อนจะสมัครก็ถามม๊าว่าจะใช้ password อะไร

ม๊าคิดไม่ออก ไม่รู้ว่าตั้งยังไง ก็เลยถามป๊าว่า แล้วของตัวเองล่ะ ตั้งยังไง

ไม่ได้เป็นแผน ขอ password เพื่อจะเข้าไปตรวจสอบอะไรเลยนะ!!



ป๊าบอกว่า password ของป๊า คือ toonnu

โดยให้เหตุผลว่า มันเป็นชื่อของเราสองคน ม๊าถามด้วยความอยากรู้ว่าทำไมไม่ใช้ชื่อ nu นำหน้า toon ล่ะ

ป๊าบอกเหตุผลว่า "เค้าให้เกียรติตัวเองก่อน"  


ว่าแล้วก็เอามั่ง บอกไปว่า งั้นของเค้าก็เป็น  nutoon  แล้วกัน


ตั้งแต่นั้นมาเวลาจะตั้งชื่ออะไร ม๊าก็มักจะใช้ชื่อว่า nutoon  ตลอด


...
 


เวลาผ่านไป เรามีน่านน้ำเพิ่มมาอีกคน

แนวคิดในการกำหนดชื่อ ตั้งชื่ออะไรก็ตาม ก็เปลี่ยนไป

เมื่อ hotmail อีเมล์เก่าของเรา อยู่ดีๆ ก็เข้าไปใช้งานไม่ได้ ก็เลยสมัครใหม่

และก็แน่นอน password ที่ใช้ ก็เปลี่ยนไป 

แม้แต่ชื่อไดอารี่ ก็ไม่มีชื่อเรา มีแต่ น่านน้ำ


แล้ว...เรา...หายไปไหน


มันคงเป็นผลลัพธ์จากการกระทำ

Nu + Toon = NanNam

มีน่านน้ำ เพราะ มีเรา 

ก็ไม่ต้องบอกสมการอีกต่อไป


อิอิ


Love NanNam



...





ก่อนเลิกงาน เย็นวันที่ 10 ส.ค. ม๊าขออนุญาตหัวหน้าแว๊บไปร่วมกิจกรรมที่โรงเรียนน่านน้ำ

โดยให้เหตุผลว่า "ขอไปนั่งให้ลูกกราบ"

แล้วเช้าวันที่ 11 ส.ค.  เป็นอีกวันที่มีเหตุการณ์พิสูจน์ใจแม่ 

เลี้ยวขวาเลือกตัวเอง เลี้ยวซ้ายเลือกลูก


ม๊าเลือกเลี้ยวซ้าย เอาวินาทีสุดท้าย


เป็นการได้เรียนรู้อะไรเพิ่มขึ้นอีกอย่างในชีวิต 

"บางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบไปซะทุกอย่าง

ถ้าจะรอให้อะไรๆ สมบูรณ์แบบแล้วจะเริ่มทำ เราคงพลาดโอกาสแห่งความสุขไปตลอดชีวิต"



...



ไปถึงห้องเรียน มีคุณแม่หลายคนนั่งรออยู่แล้ว

น่านน้ำดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ ที่มีแม่มานั่งอยู่ในห้องเรียนด้วย

คุณครูให้ม๊าไปนั่งหันหน้าเข้าหา น่านน้ำที่นั่งอยู่หัวแถว

แล้วให้ร้องเพลง ประกอบท่าทาง 


น่านน้ำร้องเพลง และทำท่า ด้วยความเขิน แต่เค้าดูภูมิใจ ที่ได้ทำให้แม่ดู

หันหน้าไปหาครู ปากร้องเพลง มือทำท่าประกอบ  พอหันมาสบตาแม่ 

ก็ยิ้มและรีบหันไปทางครูใหม่...เค้าเขิน

 
 
แค่นั้น... น้ำตาก็วิ่งมาคลอที่เบ้าอีกล่ะแม่มัน


ถ้าฉันเลือกเลี้ยวขวา ก็คงไม่ได้เห็นอะไรแบบนี้สินะ



...
 

 


กำลังนั่งตื้นตันอยู่ดีๆ จู่ๆ คุณครูก็บอกว่า วันนี้จะมีตัวแทนคุณแม่มาเล่านิทานให้ฟังนะคะ

ขอเชิญคุณแม่ของน้องน่านน้ำออกมาเล่านิทานให้เด็กๆ ฟังเลยค่ะ

.............หา!!  อะไรนะ?  แม่น่านน้ำ...  เล่านิทาน...!!

เดินออกไปหน้าห้อง แล้วก็เลิกลั่กถามคุณครู

แหะๆ เล่าเรื่องอะไรดี?

อ้าว!!  คุณแม่เอาหนังสือนิทานที่ให้กลับไปซ้อมอ่านมาด้วยมั้ย??

........หนังสือ.......นิทาน.......คุณแม่.......ซ้อมอ่าน..............

 
"ลิงเอ๊ย!!  ทำแม่ซะแล้ว"



หนังสือ "คุณแม่พุงโต" จากไดหน้าที่แล้ว ไม่ได้ให้มาเพื่อฝึกให้น่านน้ำไปเล่าให้เพื่อนฟัง

แต่เขาให้ฉันเตรี๊ยมฝึกไว้ไปเล่าให้เด็กๆ ฟัง
 
อิแม่มันก็เทรนให้ลูกจัง

และเพราะต้องฝ่าด่านพิสูจน์ใจแม่เมื่อเช้า ทำให้ลืมกระเป๋านักเรียนลูกไว้ที่่บ้านอีกตะหาก

กรี๊ดดดดดดด  เป็นภาษาต่างด้าว ...ในใจ...


ขอคุณครูเปลี่ยนเป็นเรื่องอื่นที่มีหนังสืออยู่ในห้องแทนได้มั้ย??  

ก็เห็นน่านน้ำเค้าบอกว่าคุณครูจะให้เค้าเป็นคนเล่านี่นา

คุณครูก็บอกว่า "ไม่ช๊ายยย บอกคุณพ่อไปแล้วด้วย"




สรุป....... พอกันทั้งพ่อ ทั้งลูกเลย   ฮึ๊ย!!!





คุณครูกระอักกระอ่วน ก็เข้าใจดีว่า นิทานเรื่อง คุณแม่พุงโต เหมาะจะใช้เล่าในวันแม่ที่สุดแล้ว

คุณครูเห็นท่าไม่ดี เลยบอกว่า

"งั้นเปลี่ยนเป็น เล่าประสบการณ์ประทับใจที่ได้ทำร่วมกันกับลูกก็ได้ค่ะ"

ก็เล่าไปพลาง เห็นใจคุณครูไปพลาง ดิฉันทำคุณครูเสียความตั้งใจ
 
ในบรรดาคุณแม่ทั้งหมด คุณครูอุตส่าห์เลือกให้แม่น่านน้ำเล่านิทาน

เล่าไปได้แบบเฝื่อนๆ ตื่นเต้นที่เป็นคนแรกด้วย และละอายใจด้วย สักพักก็บอกเด็กๆ ว่า ..

"เอาล่ะ มาม๊าจำได้แล้วว่านิทานเรื่องคุณแม่พุงโตเล่ายังไง ใครอยากฟังบ้างยกมือขึ้นนนน!!"

พรึ่บ!!!  เด็กๆ ยกมือ พร้อม อยากค่า อยากครับ

รวมทั้ง น่านน้ำ ของม๊าด้วย

นิทานของม๊าเล่าไปแบบไม่มีภาพประกอบ แต่..มีท่าทางประกอบ

ยิ่งท่าพุงโตๆ น่ะ เห็นภาพชัดเลย 

นิทานเรียกความสนใจจากเด็กๆ ได้พอสมควร

มีเด็กๆ 2 คน ตอบคำถามได้ ว่าน้องในพุงแม่กินอาหารทางไหน

"ทางสายสะดือค่ะ"  Very Good!!  

หนึ่งในนั้น คือเจ้าน่านน้ำของม๊าด้วย

เธอรู้เรื่องราวมาก่อน เพราะถูกเทรนมาแล้ว เลยกลายเป็นคนชิงเล่าเรื่องล่วงหน้า 

คอยยกมือ เขย่ง เหยงๆ ตอบ    ทั้งๆ ที่คนเล่ายังไม่ทันถาม  ตลอดดดด

เสียอรรถรสเพื่อนหมด  อิอิ

แต่...ลูกแม่..เก่งงง  เก่งมากที่กลับมาบอกว่าคุณครูให้ตัวเองไปเล่าให้เพื่อนฟังน่ะ


จำนะ.....ม๊ายังจำ



...



ขอภาพประทับใจมาจากคุณครู

เรื่องอื่นรอต่อคิวพร้อมบันทึก แต่ไม่บันทึก ขอรอรูปเหล่านี้ก่อน
 
 
ไปนั่ง ให้ลูกกราบ
 
 
 
ไปนั่ง ให้ลูกกราบ
 
ไปนั่ง ให้ลูกกราบ
 
ไปนั่ง ให้ลูกกราบ
 
 
 
 
จะว่าไป...นี่ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตของม๊าอีกเหมือนกัน
 
"ไปนั่ง...ให้ลูกกราบ"
 
ขอบคุณ คุณครู ที่ให้ประสบการณ์นี้แก่ม๊า
 
 
 
เสร็จสิ้นช่วงกราบแม่ ก็เป็นช่วงเลี้ยงขนมเด็กๆ แม่ๆ เอาขนมมาแจกเด็กๆ กัน
 
มาตัวเปล่าอีกล่ะฉัน
 
ทำไมไม่มีใครบอกอะไรฉันเลยอ๊ะ!!
 
 
 
ไปนั่ง ให้ลูกกราบ
 
 
 
 
เป็นครั้งแรกที่ไม่สมบูรณ์แบบจริงๆ เลย
 
 
 
คราวหน้าแม่น่านน้ำขอแก้ตัวใหม่นะคุณครู
 
 
 
...
 
 

     Share

<< ด้วยรักและ...สายสะดือแรลลี่เฉลิมพระเกียรติ : โชคดีที่ได้ไป >>

 

 

 

 

 
 

Daisypath Anniversary tickers

 

my comment

 

post comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

diary update

ทุกแมทซ์จริงๆ
เมื่อเด็กติสต์ อยากเป็นนักร้อง
เพื่อน
แรลลี่เฉลิมพระเกียรติ : สงขลา-เขาชัน-เขื่อนรัชชประภา
แรลลี่เฉลิมพระเกียรติ : โชคดีที่ได้ไป
ไปนั่ง...ให้ลูกกราบ
ด้วยรักและ...สายสะดือ
พบครอบครัวพี่เอ้ (ภข ทล) เพราะเธอ Songkhla FC
มะลิของแม่
แข่งแรลลี่ ครั้งแรกของเรา 3 คน
งาน (นอกสถานที่) เข้า