สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป

 


ในที่สุด ดิฉันก็ต้องเรียน ภาษาเขมร

หลังจากที่รอดมาได้อย่างหวุดหวิด ในการเรียนวันอาทิตย์ที่สถาบันพัฒนาฝีมือแรงงานฯ เป็นเวลา 5 วัน
เมื่อต้องมาจัดคอร์สเรียนภายในบริษัทตอนเย็น เป็นเวลา 15 วัน

_"_


แต่จะว่าไปแล้ว ก็โอเคนะ เหมือนกลับมาเรียน ก-ฮ ใหม่อีกครั้ง
จนถึงวันนี้เรียนไปแล้ว 6 วัน
อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่า



คำว่า "เซาะกราว" ไม่ได้แปลว่า "บ้านนอก"

แต่แปลว่า "ต่างประเทศ" และอ่านออกเสียงว่า "ซร๊อกกราว"

และคำว่า "บ้านนอก" ของจริงนั้น ต้องใช้คำว่า "ซร๊อกซะแร"



นี่เป็นคำถามแรกที่ตั้งใจจะเข้าไปถามอาจารย์สอนภาษาเขมรเลยนะนี่


ชักจะภูมิใจที่ได้เรียนหลายภาษา
ที่แน่ๆ เดี๋ยวนี้ออกเสียง ร เรือ ล ลิง ควบกล้ำได้ชัดเป๊ะ
ตอนนี้กำลังหัดคัดลายมืออยู่


ภาษาเค้าสุดยอดจริงๆ เรียนไปพลาง ชือกบาลไปพลาง




...



วันนึงนึกอยากกินเมนูนี้ขึ้นมา


สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป



ข้าวสวยร้อนๆ กับปลาทูทอด แล้วเหยาะน้ำปลานิดหน่อย

เหมือนข้าวแมว แต่อร่อยมาก ถ้าได้กินกับมือ




...



อันฝ่ายน่านน้ำนั้น เดี๋ยวนี้สำราญ เพราะปิดเทอม


สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป


เช้ามาได้ตื่นสาย ไปส่งแม่แบบไม่ต้องอาบน้ำ
กลับมากินข้าว เล่นกับหมา แล้วก็ดูการ์ตูน ตั้งแต่ป๊าติด Dream Box นี่นะ
แม่มันไม่ต้องดูกัน ละคงละคร

ได้ดูแต่มิ๊กกี้เม้าส์ แฮนดี้แมนนี่ ทอมแอนด์เจอรี่ และ ฟุตบอล

เซ็ง!!


แต่จะว่าไปแล้ว  การที่ได้ดูน่านน้ำดูการ์ตูน โดยเฉพาะเรื่องทอมแอนด์เจอรี่ ก็ทำให้อารมณ์ดีขึ้นได้
เพราะคุณนายเธอ จะดูไปหัวเราะไป ยิ่งตอนทอมเพลี่ยงพล้ำหล่น ล้ม ถังครอบหัว ชีจะหัวเราะได้อารมณ์มาก


สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป


ดูลูกหัวเราะ ก็ทำให้คลายเครียดได้อยู่นะ



...




ตุ๊กตาถุงเท้ากลับมาแล้ว


สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป



สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป



หลังจากที่ห่างหายไปนาน พอเกิดจะกลับมาก็มาดื้อๆ
เคยอ้างว่าไม่มีเวลาทำ แต่พออยากจะทำ นั่งดูลูกเล่นก็ทำได้



สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป




ข้ออ้างชัดๆ จริงๆ ก็แค่ "ขี้เกียจ"




สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป


ก็ได้แค่ตัวเดียวนี่ล่ะ หลังจากนั้นก็หายต่อไป



...




มีอยู่วันนึงไปตลาดสดใกล้บ้าน ตอนจะกลับน่านน้ำก็มีงอนจะเอาสักอย่างจำไม่ได้ แต่ไม่ได้ซื้อให้ 
เหตุผลก็เพราะไม่มี ไม่ขาย หรือตั้งใจจะไม่ให้นี่แหละ 
ระหว่างนั้นก็แวะซื้อขนมไข่เต่า ซึ่งเป็นขนมที่น่านน้ำเคยชอบกิน
แต่ตอนนั้นเธอไม่มีอารมณ์จะกิน

"ไม่เอา หนูไม่ชอบ มันไม่อร่อย"

จังหวะไม่สบอารมณ์ อะไรก็ไม่ดี

ก็ได้ ไม่กินก็เป็นไร ม๊ายอมอ้วนกินเองก็ได้ ว่าแล้วก็หยิบโยนเข้าปากตัวเองไปได้สองเม็ด

"หนูขอกินของไม่อร่อยหน่อย"

ยังไม่ทันบอกว่าให้หรือไม่ให้ พี่แกก็ล้วงไปหยิบใส่ปากอย่างรวดเร็ว

ได้แต่หมั่นไส้

หนอยยย  ของไม่อร่อย เหลือมาแค่นี้



สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป




...




เดี๋ยวนี้เค้าไม่สนใจเกมคอมพิวเตอร์แล้ว แต่มีอย่างอื่นที่น่าสนใจกว่า



สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป


หน้าตาจริงจังมาก


ใช้ดินสอวาดรูปบนกระดาษมันธรรมดาไป เน้!! มันต้องใช้โปรแกรม Paint ออกแบบบนจอคอมฯ



สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป


ไฮเทคมาก  โดนยึดคอมซะงั้น อดเล่นเน็ตอีกตามเคย

ม๊าเลยชิ่งไปดูทีวีแทน


ทำได้อันนึงก็เรียกแม่มาดูทีนึง 

"มาม๊าๆ เสร็จแล้ว มาดูเร็ว มาม๊าๆ"

ซึ่งม๊ามันนอนดูทีวีอยู่ ลูกเรียกที ก็ลุกขึ้นที กลับมานอนดูต่อได้แป๊บนึง เรียกอีกละ 

หน้ามืดจะเป็นลม แต่ก็ต้องให้ความสนใจ



ผลงาน



สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป


สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป




...




อัพเดตน้องหมาบ้านเรา

จาก 7 เหลือ 5 และเหลือ 3

เป็นเรื่องที่น่าเศร้า


หายไปหนึ่ง และถอยรถมาทับอีกหนึ่ง

"โอว่า"

เป็นความประมาทของเราเอง ที่คิดว่ามันจะไม่ลอดรั้วออกมา
ระหว่างถอยรถเข้าบ้าน ใจม๊าก็มัวแต่คิดอยู่ว่าถ้าลูกหมามันเกิดลอดออกมาต้องโดนเหยียบเข้าซักวันแน่ๆ
ก็คิดอยู่นั่น จนมาวันเกิดเหตุก็คิดอีก
แล้วก็มีเสียงเหมือนกิ่งไม้หักดังจากล้อรถเบาๆ

ขอให้ไม่ใช่


แต่พอเปิดประตู เห็นต้มยำร้องงี๊ดๆ และพยายามก้มไปดมอะไรบางอย่างใต้ท้องรถ


ใจหายวาบ หายใจไม่ค่อยออก


รีบ แบบกึ่งอยากรู้กึ่งไม่อยากรู้ ก้มลงไปดู

เจ้าโอว่าน้อยนอนหายใจนิ่ง ไม่มีเลือด ไม่มีแผล แต่มันไม่ไหวแล้ว
รีบอุ้มมันออกมา 
มันถูกล้อรถทับที่ช่วงท้องลงมา


ในหัวม๊ามีแต่ความรู้สึกผิด สงสาร ขอโทษ คิดถึงลูก สับสนมาก
แต่ก็ยังมีสติพอที่จะเอามือปิดตาโอว่า และบอกว่า ขอให้ไปสู่ภพภูมิที่ดีกว่านี้ อโหสิกรรมให้เราด้วย

เท่านั้น โอว่าก็ชักเฮือกสุดท้าย แล้วก็จากพวกเราไป


ป๊าขุดหลุมฝังโอว่าไว้ที่พื้นดินหน้าบ้าน

น่านน้ำ รบเร้าให้ม๊าพาโอว่าไปหาหมอ เธอยังไม่เข้าใจ


"ทำไมต้องเอาหมาไปฝากไว้ในดินด้วยอ่ะมาม๊า"

มันตายแล้วค่ะลูก เราต้องฝังไว้ มันจะได้ไปเกิดใหม่


ทุกอย่างผ่านไป น่านน้ำไปเล่นต่อที่บ้านพี่รอยด์ได้แป๊บนึง
 ส่วนป๊ากับม๊าก็ทำโน่นทำนี่ เตรียมกับข้าวมื้อเย็นไปเรื่อยๆ 
บรรยากาศในบ้านยังซึมๆ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก



จนถึงเวลาเข้านอน น่านน้ำก็ถามม๊าขึ้นมาว่า

"ทำไมตาของพี่รอยด์ถึงตายแล้วล่ะคะ"

สงสัยเค้าไปมีบทสนทนาเรื่องนี้กันที่บ้านพี่รอยด์ 

ม๊าตอบ "อ๋อ ก็ตาของพี่รอยด์หมดอายุขัยแล้วไงลูก"

"ทำไมเราต้องฝากหมาไว้ในดินด้วยอ่ะมาม๊า"  

ม๊าอึ้งเล็กน้อย ลูกยังไม่ลืม เค้ายังคาใจ

"พรุ่งนี้เราพามันไปหาหมอนะมาม๊า"

ม๊าอธิบายใหม่ ว่ามันตายแล้ว มันจะได้ไปเกิดใหม่เป็นคนแล้ว 

"แล้วทำไมมันต้องเป็นคนล่ะคะ"

ม๊าตอบ "มันจะได้มีก็โอกาสได้ทำบุญไงคะ"

"หนูอยากทำบุญเยอะๆ"

ได้ค่ะ เดี๋ยวม๊าพาไป

วันนี้นอนได้แล้วนะ ดึกแล้ว


...




     Share

<< เบิร์ดเดย์ที่โรงเรียนวัดโบสถ์ดิน >>

 

 

 

 

 
 

Daisypath Anniversary tickers

 

my comment

 

post comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

diary update

28 หรือ 33
มาแระ
โปรเจคใหม่ วางแผงแล้ววันนี้
งานยักษ์
วัดโบสถ์ดิน
สุขๆ เศร้าๆ เคล้ากันไป
เบิร์ดเดย์ที่โรงเรียน
กิจกรรมวันอาทิตย์
29 กุมภา ใครเกิดวันนี้บ้างนะ
นั่นไน๊!! รูปน้องน่านน้ำ
ปฏิทินเก่าอย่าทิ้ง!!