นานเกินไปแล้ว

 

หายยยยย ไปถึง 2 เดือนเต็มๆ

ด้วยเพราะงานล้นมือ ทำให้ไม่มีเวลาอัพได (ที่ทำงาน)

 เพราะหลังๆ มานี่ม๊าร่วมวงไปพักกลางวันนอกบริษัทเกือบทุกวัน เลยไม่เหลือเวลาส่วนตัวสำหรับช่วงพักเที่ยง

ครั้นจะให้อัพที่บ้าน ลำบากกว่าอัพที่ทำงานอ่ะ มีลิงป่วน

ดีที่วันนี้ (30/09/55) ได้มีเวลาอยู่คนเดียว ณ ที่ทำงานในวันหยุด ทำให้ม๊านึกถึงพร้อมๆ กับเปิดมันขึ้นมาด้วย


เอาไงดี! เริ่มจากตรงไหนดีละ่เรา


...



27/07/55


เดาว่าสาเหตุที่ทำให้หยุดไปเพราะสิ่งนี้


นานเกินไปแล้ว



อุบัติเหตุที่ม๊าเป็นต้นเหตุ

เราไปปั่นจักรยานที่สวน ม๊าปั่นจักรยานกับน่านน้ำ ส่วนป๊าแยกไปวิ่ง

จักรยานของน่านน้ำที่ปั่นมันหลุด ม๊าเลยให้จอดแล้วอุ้มเค้าขึ้นมานั่งซ้อนท้าย

ทั้งที่จริงๆ เค้าอยากนั่งเบาะหน้าแล้วให้ม๊านั่งปั่นจากข้างหลัง

แต่ม๊ามันกลัวตัวเองลำบาก เลยชวนลูกให้นั่งหลัง ยังไม่ทันไปไหนไกล เท้าลูกเข้าไปติดในซี่จักรยาน

ร้องดังลั่นจนคนที่กำลังวิ่งบริเวณนั้นหยุดยืนมองกันหมด




นานเกินไปแล้ว





ม๊าทั้งตกใจ ทั้งกลัวลูกเจ็บ ทั้งรู้สึกผิดที่ทำร้ายลูกตัวเอง

เอาอีกแล้ว กุทำให้ลูกเจ็บอีกแล้ว ทำไมคิดไม่ได้อีกแล้ว

พยายามจะดึงออกเองแต่ก็ไม่ได้ ยิ่งทำให้น่านน้ำร้องดังกว่าเดิม

อารมณ์ตอนนั้น คิดถึงป๊ามากๆ ป่านนี้ไปวิ่งอยู่แถวไหน (ฟะ) คือต้องการความช่วยเหลือ

แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดี

ทุกคนเข้ามาช่วยกันดึงออก บางคนหยุดปั่นและจอดรถเพื่อลงมาช่วย

น้าแหลมน้องที่ทำงานเก่าวิ่งอยู่ตรงนั้นพอดี เข้ามาค่อยๆ แกะออกอย่างเบามือ 

เสร็จจากตรงนั้น น่านน้ำหยุดร้องไห้ แต่มีตัดพ้อม๊าทั้งน้ำตา "เห็นมั้ยหนูบอกแล้วว่าจะปั่นคันของหนู"

ตามด้วย "หนูอยากหาปาป๊า"


ฟังแล้วยิ่งปวดหัวใจแม่มาก


เท้าลิงบวมทันตาเห็นเลย ม๊ารีบพาไปหามุมเช็คสภาพการเดิน กลัวกระดูกจะแตกหักไรประมาณนั้น



นานเกินไปแล้ว


น่านน้ำก็เข้มแข็งมาก ไอ่ร้องก็ร้องอ่ะ แต่ม๊าบอกให้ลองเดินลงน้ำหนักที่เท้า เธอก็กัดฟันเดินให้ดู

2-3 ก้าว ให้พอเห็นว่าไม่มีอาการเป็นอย่างอื่น ก็ให้นั่งพักรอป๊ากลับมาที่รถ



วันรุ่งขึ้นป๊าพาไปให้หมอ x-ray เพื่อความมั่นใจ

หมอพันผ้ากันกระเทือนให้

เธอรู้สึกเท่ห์มาก ไม่ยอมให้ถอดผ้าออก 

"หนูอยากให้เพื่อนๆ ดู"


เท่ห์ตรงไหน??


โชคดีมากที่เป็นรองเท้าผ้าใบแบบหนัง และใส่ถุงเท้าไว้อีกชั้นนึง ทำให้ไม่ถึงเลือด

ไม่งั้นม๊าคงเลิกจับจักรยานตลอดชีวิต




นานเกินไปแล้ว




แต่แค่นี้ ก็ทำให้ตั้งแต่วันนั้น บ้านเราไม่ได้ไปวิ่งที่สวนกันอีกเลย

ถึงแม้ว่าน่านน้ำจะหายดีแล้วก็ตาม

และพลอยหมดอารมณ์จะรื่นเริงบันเทิงใจไปพักนึง


ทีนี้พอหยุดไปนานเข้า เลยยิ่งไปกันใหญ่

ไดก็ไม่ได้อัพ น้ำหนักก็ไม่ได้ลด แต่ก็ไม่ยอมอดอาหาร

อ้วนนนนนน  





นานเกินไปแล้ว



นานเกินไปแล้ว


นานเกินไปแล้ว



นานเกินไปแล้ว



...




     Share

<< พาเด็กไปฝึกงาน (เก็บน้ำยาง)ณ สวนน้ำ >>

 

 

 

 

 
 

Daisypath Anniversary tickers

 

my comment

 

post comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

diary update

มาม๊าขี้อ้วน
งานวันเด็ก..เด็กมีงาน
เรื่องราวก่อนวันเด็ก
ปีใหม่..เริ่ม (บันทึึก) ใหม่
ณ สวนน้ำ
นานเกินไปแล้ว
พาเด็กไปฝึกงาน (เก็บน้ำยาง)
ว่าที่ พิธีกร
หนูไม่อยากไว้ผมยาวแล้ว ผมยาวมันไม่สวย
โดนัทฟักทอง/กินให้หายคิดถึง
Happy with our family