เรื่องเล่าจากช้อนก๋วยเตี๋ยว

 

เมื่อวานค่ำไปกินเกาเหลาที่ร้านหน้าปากซอยบ้าน ซึ่งระยะหลังมานี้ไม่ค่อยมีโอกาสได้นั่งที่ร้านบ่อยครั้งนัก
ทั้งๆ ที่การกินก๋วยเตี๋ยวให้อร่อยมันควรจะต้องนั่งกินที่ร้าน ม๊าสั่งเฉพาะลูกชิ้นหมู+กระดูกหมู ซึ่งลำพังลูกชิ้น
ที่ได้มาก็เต็มถ้วยอยู่แล้ว ยังได้เพิ่มมาจากถ้วยลูกลิงอีก 3ลูก "หนูไม่ชอบลูกชิ้น" แปลกเด็ก เป็นม๊าหน่อยไม่ได้ 
สมัยเด็กๆ ชอบกินลูกชิ้นอย่างแรง ได้มาหน่อยไม่ได้ จะเหลือไว้กินทีหลังเพื่อนทุกทีแหละ 
ยามนั้นเลยนั่งอิ่มอกอิ่มใจ ลูกชิ้นเต็มถ้วยเลยเว่ยย เหลือบไปเห็นพวงเครื่องปรุงที่อยู่ข้างๆ ความทรงจำ
เกี่ยวกับการกินลูกชิ้นในถ้วยก๋วยเตี๋ยวที่ได้เรียนรู้มาตั้งแต่ 8-9ขวบก็ผุดขึ้นมา


 


 เรื่องเล่าจากช้อนก๋วยเตี๋ยว

เมื่อตอนยังเรียนอยู่โรงเรียนจีน โรงเรียนประถมเด็กจีนแห่งเดียวในจังหวัดยะลา

นักเรียนที่โตขึ้นมาหน่อยจะได้รับอนุญาต ให้ออกมานอกโรงเรียนตอนพักเที่ยงได้

ป.4 ถือว่าโตแล้ว มีสิทธิ์ที่จะไม่กินข้าวถาดหลุม หรือไม่ซื้ออาหารจากแม่ค้าในโรงอาหารได้

แต่ก็ไม่ค่อยมีใครออกกันมาเท่าไหร่ คงเพราะขี้เกียจ ไม่อยาก ไม่กล้า หรืออะไรก็ไม่รู้แหละ 

นักเรียนส่วนใหญ่ก็ยังคงกินข้าวในโรงเรียนตามปกติ

 แต่มีนักเรียนหญิงอยู่คนนึง (ซึ่งมิใช่หนูนะฮะ) ออกมากินข้าวนอกโรงเรียนทุกวัน

นิสัยของนางดูเกรียนๆ กากๆ นักเลง พูดจากระโชกโฮกฮาก หน้าตามันก็หนักไปทางไล่แขก เพื่อนไม่ค่อยชอบ

และดูท่าทางนางเองก็ไม่ค่อยชอบเพื่อนเหมือนกัน นางชอบไปไหนมาไหนคนเดียว

เวลาทำงานกลุ่ม สงสารนางมาก แต่ไม่รู้มันจะสงสารตัวเองบ้างไหม คือนางต้องรอให้เพื่อเค้าจับกลุ่มกันให้เสร็จ

กลุ่มไหนขาดเหลือ นั่นแหละนางถึงจะมีกลุ่มให้อยู่

 

วันนึงตอนพักเที่ยง บังเอิญเดินสวนกัน ไม่รู้นึกไง จึงปากเบาถามนางไปว่า แกไปกินข้าวที่ไหนทุกวันข้างนอกน่ะ

นางบอกไปกินเตี๋ยวป้าสาวหน้าโรงเรียนนิ อร่อยดีไปมะ?

ไอ้เราก็ เออ ไปก็ไป เป็นโรคแพ้ก๋วยเตี๋ยวอยู่แล้ว วันนั้นเลยได้ไปกินข้าวด้วยกันกับคนที่เพื่อนไม่คบเป็นครั้งแรก

 ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเล็กๆ ป้าสาวแม่ค้าดูใจดี 

ทำก๋วยเตี๋ยวชามละ 7 บาทขายเด็กๆ

ก๋วยเตี๋ยวแบบพื้นๆ น้ำซุปใสๆ มีปีกไก่ต้ม หมูแดง ถั่วงอก แล้วก็ลูกชิ้นหมู

 เฮ้ย!! อร่อยว่ะ!! 

 

"ไอ่เพื่อนไม่คบ" สอนการกินก๋วยเตี๋ยวแนวใหม่ น้ำซุปใสๆ "แกลองใส่ซีอิ้วดำดูดิ" เอ่ออ มันหอมดี แล้วก็หวานขึ้นด้วย

และนางก็ยังสอนเทคนิคการกินลูกชิ้นในชามก๋วยเตี๋ยวให้อร่อยที่่สุดในโลก ด้วยการทำให้ดู

ไอ้ที่ปรุงน้ำซุปก็ปรุงไป แต่ถ้าถึงตอนจะกินลูกชิ้นต้องลากพวงเครื่องปรุงกลับมาตักทุกอย่างใส่ลงไปในช้อนให้ครบ

 

"อร่อยมากกกก"

 

ป้าแม่ค้าแกก็บ่น น้ำใสๆ ก็ไปทำให้ดำซะพวกนี้ บอกจะคิดตังค์ค่าพริกน้ำส้มเพิ่มด้วย

เพราะทั้งร้านแกมีอยู่พวงเดียว "เปลือง"

 แต่แกก็ไม่เคยคิด 

 "ไอ่เพื่อนไม่คบ" ก็ยังคงไปกินอย่างต่อเนื่อง แถมยังมีสมาชิกไปกินกะนางเพิ่มขึ้นด้วย เพราะหนูมาโม้ชวนเพื่อนๆ ไปกินลูกชิ้นด้วยเทคนิคขั้นเทพของนางอีกที แต่ไม่รู้หรอกว่านางกินจนเรียนจบรึป่าว หรือนางจะมีเพื่อนชวนทำงานกลุ่มเพิ่มขึ้นบ้างมั้ย เพราะ พอ ป.5 หนูนะฮะก็ย้ายโรงเรียน

ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อนางด้วย เพราะความจำสั้นส่วนนี้สั้นมาก

แต่สิ่งที่จำได้ คือ รสชาดของลูกชิ้นในช้อนนั้น และก็มุมมอง

 ในวัยที่ยังใสๆ

"คนเราอย่ามองกันแค่เปลือก ใต้เปลือกหยาบๆ นั้นอาจมีอะไรดีๆ ซ่อนอยู่ 

จงเลือกเอาความดีมาคบกัน"

 พอในวัยกร้านโลกขึ้นมาหน่อยก็เติมต่อไปอีกนิด  "แต่ถ้ามั่นใจว่าใต้เปลือกนั้นหาดีไม่ได้แล้ว ก็อย่าไปยุ่งกับมัน"  55555

 ถึงนิสัยแกจะโฮกฮาก ปากเสีย ก็เป็นไป 

แต่ชั้นเลือกที่จะรับรู้ส่วนดี

ขอบคุณสำหรับทักษะชีวิตที่แกสอน

จนป่านนี้ชั้นก็ยังใช้เทคนิคของแก ถ้าโอกาสจะอำนวย

 ขอโทษนะที่ชั้นจำชื่อแกไม่ได้

     Share

<< กิจกรรมวันแม่..ไปนั่งให้ลูกกราบฝึกเย็บผ้ากัน ทำโบว์คาดผมใช้เอง >>

 

 

 

 

 
 

Daisypath Anniversary tickers

 

my comment

 

post comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

diary update

บันทึกสารภาพก่อนปิดไดอารี่
ชีวิตก็เช่นกัน
ทำคัพเค้ก ครั้งแรกในชีวิต
ฝึกเย็บผ้ากัน ทำโบว์คาดผมใช้เอง
เรื่องเล่าจากช้อนก๋วยเตี๋ยว
กิจกรรมวันแม่..ไปนั่งให้ลูกกราบ
Monster High Make up งานอดิเรกของหนู
โน๊ตเอาไว้ Guardians of the galaxy
เป้าหมายชีวิต..ที่ชัดเจน
อยู่ๆ ก็อยากใส่ต่างหู